Ucząc się języka czeskiego powinniśmy przygotować się na wiele godzin nauki- odpowiedniej wymowy poszczególnych głosek czy zbitek głosek, ponieważ fonetyka języka czeskiego jest znacząco inna niż w języku polskim. Nasz język ojczysty jest niezwykle „syczący", natomiast język czeski jest niezwykle płynny oraz pozbawiony wielu utwardzeń w wymowie. Bardzo wiele sylab wymawia się zupełnie inaczej, a bardzo często wymawiając je w tak jak w języku polskim- powstaje inny wyraz o zupełnie innym znaczeniu.
Następnym poważnym problemem w czasie nauki języka czeskiego jest odpowiednia wymowa znaków diakrytycznych, w języku czeskim istnieją tylko trzy takie znaki, jednak wykorzystywane są one bardzo powszechnie, tymi znaki są kreseczka (čárka), kółko (kroužek) i daszek. Każdy znak posiada swoje zastosowanie w języku: na przykład kreseczka nad samogłoską powoduje przedłużenie jej wymowy, jest to tylko jedna z wielu różnic pomiędzy językiem czeskim a polskim.
Następną rażącą różnicą pomiędzy tymi językami jest zanik samogłosek nosowych oraz zachowanie iloczasu samogłosek, co stanowi niezwykły problem szczególnie dla Polaków, ponieważ język wtedy posiada bardzo specyficzne brzmienie, które bardzo często kojarzy się z nadmiernym zmiękczaniem wyrazów w porównaniu do języka polskiego.